Rozdziały: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28


Rozdział 4


Piotr i Jan przed Sanhedrynem

1* Kiedy przemawiali do ludu, podeszli do nich kapłani i dowódca straży świątynnej oraz saduceusze

Łk 22,4+

2 oburzeni, że nauczają lud i głoszą zmartwychwstanie umarłych w Jezusie.

3 Zatrzymali ich i oddali pod straż aż do następnego dnia, bo już był wieczór.

Dz 23,6-8; Dz 24,15; Dz 24,21; 1Kor 15,20-23

4* A wielu z tych, którzy słyszeli naukę, uwierzyło. Liczba mężczyzn sięgała pięciu tysięcy.

Dz 2,41+

5* Następnego dnia zebrali się ich przełożeni i starsi, i uczeni w Jeruzalem:

Łk 22,66+

6* arcykapłan Annasz, Kajfasz, Jan, Aleksander i ilu ich było z rodu arcykapłańskiego.

Łk 3,2+

7 Postawiwszy ich pośrodku, pytali: «Czyją mocą albo w czyim imieniu uczyniliście to?»

Łk 20,2

8 Wtedy Piotr napełniony Duchem Świętym powiedział do nich: «Przełożeni ludu i starsi!

Dz 2,14+; Dz 1,8+; Łk 1,15+; Dz 2,22+

9 Jeżeli przesłuchujecie nas dzisiaj w sprawie dobrodziejstwa, dzięki któremu chory człowiek odzyskał zdrowie,

10* to niech będzie wiadomo wam wszystkim i całemu ludowi Izraela, że w imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka - którego wy ukrzyżowaliście, a którego Bóg wskrzesił z martwych - że dzięki Niemu ten człowiek stanął przed wami zdrowy.

Dz 3,6; Dz 3,16+ Dz 2,23-24+

11 On jest kamieniem odrzuconym przez was budujących, tym, który stał się głowicą węgła.

Ps 118,22; Mt 21,42p; 1P 2,4; 1P 2,7

12* I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, przez które moglibyśmy być zbawieni».

Dz 2,21+; Jl 3,5; Łk 12,11-12p; Łk 21,12-15p

13 Widząc odwagę Piotra i Jana, a dowiedziawszy się, że są oni ludźmi nieuczonymi i prostymi, dziwili się. Rozpoznawali w nich też towarzyszy Jezusa.

J 7,15

14 A widząc nadto, że stoi z nimi uzdrowiony człowiek, nie znajdowali odpowiedzi.

15 Kazali więc im wyjść z sali Sanhedrynu i naradzali się między sobą:

J 11,47-48

16 «Co mamy zrobić z tymi ludźmi? Bo dokonali jawnego znaku, oczywistego dla wszystkich mieszkańców Jeruzalem. Przecież temu nie możemy zaprzeczyć.

17 Aby jednak nie szerzyło się to wśród ludu, surowo zabrońmy im przemawiać do kogokolwiek w to imię!»

18* Przywołali ich potem i zakazali im w ogóle przemawiać i nauczać w imię Jezusa.

19 Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli: «Rozsądźcie, czy słuszne jest w oczach Bożych bardziej słuchać was niż Boga?

Dz 5,29

20 Bo my nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli».

Dz 1,8+; Jr 20,9; 1Kor 9,16; 2Kor 13,8; 2Tm 1,7-8

21 Oni zaś ponowili groźby, a nie znajdując żadnej podstawy do wymierzenia im kary, wypuścili ich ze względu na lud, bo wszyscy wielbili Boga z powodu tego, co się stało.

Dz 2,47+

22 A człowiek, który doznał tego cudownego uzdrowienia, miał ponad czterdzieści lat.


Modlitwa Apostołów pośród prześladowania

23 Uwolnieni przybyli do swoich i opowiedzieli, co do nich mówili arcykapłani i starsi.

24 A ci, wysłuchawszy tego, wznieśli jednomyślnie głos do Boga i mówili: «Wszechwładny Stwórco nieba i ziemi, i morza, i wszystkiego, co w nich istnieje,

Dz 14,15+

25* Ty przez Ducha Świętego powiedziałeś ustami sługi Twego, Dawida: Dlaczego burzą się narody i ludy knują daremne spiski?

Ps 2,1-2

26* Powstali królowie ziemi i książęta zeszli się razem przeciw Panu i przeciw Jego Pomazańcowi.

27* Zeszli się bowiem rzeczywiście w tym mieście przeciw świętemu Słudze Twemu, Jezusowi, którego namaściłeś, Herod i Poncjusz Piłat z poganami i pokoleniami Izraela,

Dz 3,13+ Dz 10,38

28* aby uczynić to, co ręka Twoja i myśl zamierzyły.

29 A teraz spójrz, Panie, na ich groźby i daj sługom Twoim głosić słowo Twoje z całą odwagą,

Dz 2,23+ Dz 18,9-10; Dz 28,31; Ef 6,19; Ef 3,16+

30 gdy Ty wyciągać będziesz swą rękę, aby uzdrawiać i dokonywać znaków i cudów przez imię świętego Sługi Twego, Jezusa».

31* Po tej ich modlitwie zadrżało miejsce, na którym byli zebrani; a wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i głosili odważnie słowo Boże.

Dz 1,8+


* Pierwsza wspólnota chrześcijańska

Dz 2,42-47; Dz 5,12-16

32 Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich, którzy uwierzyli. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne.

Flp 1,27; J 17,11

33* Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wielka łaska spoczywała na wszystkich.

Dz 2,44-45; Dz 1,8+; Dz 4,30

34 Nikt z nich nie cierpiał niedostatku, bo właściciele pól albo domów sprzedawali je

Pwt 15,4

35 i przynosili pieniądze [uzyskane] ze sprzedaży, i składali je u stóp Apostołów. Każdemu też rozdzielano według potrzeby.

Łk 12,33


Hojność Barnaby

36* A Józef, nazwany przez Apostołów Barnaba, to znaczy „Syn Pocieszenia”, lewita rodem z Cypru,

37 sprzedał ziemię, którą posiadał, a pieniądze przyniósł i złożył u stóp Apostołów.



Powrót do góry